De voorstelling
De show: het orkest, de vier koppels en het folkloregedeelte
Wat de cast daadwerkelijk doet gedurende de ongeveer negentig minuten tussen het openingsnummer van het quintet en de slotbuiging.
Bekijk tickets voor El Viejo Almacén op GetYourGuide ↗Wie er op het podium staat
| Deel van de cast | Wat zij doen |
|---|---|
| Orkestkwintet | Bandoneons, viool, piano en bas openen en dragen de show |
| Zangers | Een mannelijke en een vrouwelijke vocalist verzorgen de gezongen nummers |
| Vier tangokoppels | Dans door het klassieke repertoire van het huis |
| Volksdanstgroep | Een onderbreking van de tango voor een reeks regionale dansen |
Het vaste kwintet
El Viejo Almacén houdt een vast orkestkwintet aan in plaats van een wisselende band — doorgaans bandoneons, viool, piano en contrabas — dat de show opent en zowel de gezongen als instrumentale nummers draagt. Het is dezelfde instrumentencombinatie die vanaf de jaren twintig de tango-orkestratie vormgaf, en het feit dat er een vaste groep speelt in plaats van telkens ingehuurde sessiemuzikanten is mede wat het huis nacht na nacht zijn bijzondere, vertrouwde klank geeft.
De zangers
Een mannelijke en een vrouwelijke vocalist delen het gezongen repertoire over de avond, met werk dat de vroege decennia van de twintigste eeuw tot de scherpere, modernere stijl van Astor Piazzolla bestrijkt. Het programma is opgebouwd om tussen tijdperken te bewegen in plaats van in één periode te blijven, zodat de liedjes die een eerste bezoeker in de eerste helft van de show hoort qua sfeer en arrangement heel anders kunnen klinken dan die waarmee de show wordt afgesloten.
Vier koppels, één repertoire
Vier tangokoppels dansen tijdens het grootste deel van de show om beurten in plaats van allemaal tegelijk, waarbij elk paar een eigen nummer brengt voordat het volledige gezelschap zich voor de finale weer verenigt. Het is juist de bedoeling om vier verschillende partnerschappen door dezelfde brede traditie te zien werken — dezelfde passen en dezelfde muziek lezen anders op elk koppel, en dat geeft de avond een variatie die één hoofdkoppel dat de hele avond optreedt niet zou bieden.
Het folkloregedeelte
Halverwege de avond stapt het programma bewust even buiten de tango voor een folkdanssegment, een knipoog naar de bredere populaire-muziektraditie van Argentinië in plaats van een willekeurige afwijking van de hoofdvoorstelling. Het reset de energie in de zaal — andere kostuums, andere ritmes — voordat de tweede helft met tangonummers weer op gang komt, en het is een van die details die het programma van dit huis onderscheidt van een uitsluitend tangoproductie elders in de stad.
Een zaal gebouwd om van dichtbij te kijken
De zaal van El Viejo Almacén is kleiner dan de grootste tangotheaters van Buenos Aires, met een bovenloge en de originele antieke ijzeren leuningen die neerkijken op het podium. In een zaal van deze omvang zit geen enkele stoel echt ver van de artiesten, en dat is mede de reden waarom het huis zijn reputatie van intimiteit heeft behouden door meer dan vijf decennia van avondvoorstellingen, lang nadat sommige tijdgenoten uitbreidden naar veel grotere locaties.
Wat je kunt verwachten als je al een grotere show hebt gezien
Bezoekers die elders een grootschalig tangospektakel hebben gezien — een speciaal gebouwd theater met tientallen artiesten, bijvoorbeeld — moeten hier iets verwachten dat qua schaal dichter bij een historische supperclub ligt dan bij een arena-productie: minder artiesten, een kleiner podium en een zaal waar je de bandoneón het werk hoort doen in plaats van een zwaar versterkt geluidssysteem dat de hele voorstelling draagt.