Η παράσταση
Το σόου: η ορχήστρα, τα τέσσερα ζευγάρια και το φολκλορικό σύνολο
Τι κάνει στην πραγματικότητα το καστ κατά τη διάρκεια των περίπου ενενήντα λεπτών μεταξύ του εναρκτήριου κομματιού του κουιντέτου και της τελικής υπόκλισης.
Δείτε εισιτήρια για το El Viejo Almacén στο GetYourGuide ↗Ποιοι βρίσκονται στη σκηνή
| Μέρος του καστ | Τι κάνουν |
|---|---|
| Ορχηστρικό κουιντέτο | Μπαντονεόν, βιολί, πιάνο και μπάσο ανοίγουν και κρατούν την παράσταση |
| Τραγουδιστές | Ένας άνδρας και μια γυναίκα τραγουδιστής ερμηνεύουν τα τραγουδιστικά μέρη |
| Τέσσερα ζευγάρια τάνγκο | Χορεύουν μέσα από το κλασικό ρεπερτόριο του χώρου |
| Ομάδα παραδοσιακών χορών | Διάλειμμα από το τάνγκο για ένα σετ τοπικών χορών |
Το μόνιμο κουιντέτο
Το El Viejo Almacén διατηρεί ένα μόνιμο ορχηστρικό κουιντέτο αντί για εναλλασσόμενη μπάντα — συνήθως μπαντονεόν, βιολί, πιάνο και κοντραμπάσο — που ανοίγει την παράσταση και τη στηρίζει τόσο στα τραγουδιστικά όσο και στα οργανικά μέρη. Είναι ο ίδιος συνδυασμός οργάνων που διαμόρφωσε την ενορχήστρωση του τάνγκο από τη δεκαετία του 1920 και μετά, και το γεγονός ότι υπάρχει μόνιμη ομάδα αντί για μουσικούς περιστασιακών συνεργασιών σε κάθε παράσταση είναι μέρος αυτού που προσδίδει στον χώρο τον ιδιαίτερο, σταθερό του ήχο νύχτα με τη νύχτα.
Οι τραγουδιστές
Ένας άνδρας και μια γυναίκα τραγουδιστής μοιράζονται το τραγουδιστικό ρεπερτόριο στη διάρκεια της βραδιάς, διατρέχοντας υλικό που εκτείνεται από τις πρώτες δεκαετίες του εικοστού αιώνα του τάνγκο έως το πιο κοφτερό, πιο μοντέρνο ύφος που συνδέεται με τον Astor Piazzolla. Το πρόγραμμα είναι σχεδιασμένο να κινείται ανάμεσα σε εποχές αντί να παραμένει σε μία περίοδο, έτσι τα τραγούδια που ακούει ένας επισκέπτης για πρώτη φορά στο πρώτο μισό της παράστασης μπορεί να ηχούν αρκετά διαφορετικά σε διάθεση και ενορχήστρωση από εκείνα που την κλείνουν.
Τέσσερα ζευγάρια, ένα ρεπερτόριο
Τέσσερα ζευγάρια τάνγκο χορεύουν εναλλάξ αντί όλα μαζί για το μεγαλύτερο μέρος της παράστασης, με κάθε ζευγάρι να παρουσιάζει ένα ξεχωριστό νούμερο πριν η πλήρης ομάδα επανενωθεί για το φινάλε. Το να παρακολουθείς τέσσερις διαφορετικές συνεργασίες να δουλεύουν πάνω στην ίδια ευρεία παράδοση είναι μέρος της ουσίας — τα ίδια βήματα και η ίδια μουσική διαβάζονται διαφορετικά σε κάθε ζευγάρι, και αυτό δίνει στη βραδιά μια ποικιλία που ένα μόνο πρωταγωνιστικό ζευγάρι που θα χόρευε όλη τη νύχτα δεν θα μπορούσε να προσφέρει.
Το λαογραφικό σκέλος
Κάποια στιγμή μέσα στη βραδιά το πρόγραμμα βγαίνει σκόπιμα έξω από το τάνγκο για ένα λαογραφικό χορευτικό σκέλος, μια αναφορά στην ευρύτερη παράδοση της δημοφιλούς μουσικής της Αργεντινής και όχι μια τυχαία παρέκβαση από το κύριο πρόγραμμα. Επαναφέρει την ενέργεια της αίθουσας — διαφορετικά κοστούμια, διαφορετικοί ρυθμοί — πριν το δεύτερο μέρος με τα νούμερα τάνγκο ξαναπάρει τον ρυθμό του, και είναι μία από τις λεπτομέρειες που ξεχωρίζουν το πρόγραμμα αυτού του χώρου από μια παράσταση αποκλειστικά τάνγκο αλλού στην πόλη.
Μια αίθουσα φτιαγμένη για να βλέπεις από κοντά
Η αίθουσα του El Viejo Almacén είναι μικρότερη από τα μεγαλύτερα θέατρα τάνγκο του Μπουένος Άιρες, με έναν επάνω εξώστη και τα αυθεντικά αντίκες σιδερένια κάγκελά του να αγναντεύουν τη σκηνή. Δεν υπάρχει θέση που καταλήγει ιδιαίτερα μακριά από τους ερμηνευτές σε μια αίθουσα τέτοιου μεγέθους, και αυτός είναι εν μέρει ο λόγος που ο χώρος διατηρεί τη φήμη του για την οικειότητά του εδώ και περισσότερες από πέντε δεκαετίες καθημερινών παραστάσεων, πολύ καιρό αφότου κάποιοι σύγχρονοί του επεκτάθηκαν σε πολύ μεγαλύτερους χώρους.
Τι να περιμένετε αν έχετε δει μια μεγαλύτερη παράσταση
Οι επισκέπτες που έρχονται από ένα μεγάλης κλίμακας θέαμα τάνγκο αλλού — ένα θέατρο ειδικά κατασκευασμένο με δεκάδες ερμηνευτές, ας πούμε — θα πρέπει να περιμένουν κάτι πιο κοντά σε κλίμακα σε ένα ιστορικό κλαμπ δείπνων παρά σε μια παραγωγή αρένας εδώ: λιγότεροι ερμηνευτές, μικρότερη σκηνή, και μια αίθουσα όπου μπορείς να ακούσεις το μπαντονεόν να κάνει τη δουλειά αντί για ένα σύστημα ήχου με βαριά ενίσχυση που να σηκώνει όλη την παράσταση.